หลักการ 3 ข้อในการดักฟังเป้าหมาย

“ตลาดหนังสือสิบบาทนี่ คนเขียนเรื่องแนวนี้น้อยส่วนมากจะเขียนเรื่องรักหวานจ๋อยกัน เราเลยยึดเป็นแหล่งทำกิน แล้วกิขอบทางนี้ด้วย”ไอ้ผมก็ตีคำว่า “ชอบทางนี้” เป็นการชอบเขียนหนังลือ ไม่ใช่การชอบวิชาไสยศาสตร์ ผมตาถั่วไปหน่อยที่มองช่อมาลีไม่ทั้วถึงความที่เป็นคนชอบหนังสือเหมือนกัน ทำให้ความสัมพันธ์ราบรื่น แม้นักเขียนที่ช่อมาลีชอบจะเป็น “ใบหนาด”ผู้กลั่นนั้าเหลีองเป็นนั้าหมึก เขียนเรื่องผีให้สัปเหร่อขนหัวลุกได้ก็ตาม ผมก็พร้อมจะมอบกายถวายหัวใจให้เธอ ถ้าเธอยอมรับ ผมจึงได้แต่อัมเพลง “หนึ่งมิตรชิดใกล้” ให้เธอฟังเป็นนัย ๆ แต่ดูเธอไม่ซาบซึ้งเท่ากับได้ยินพระสวดมนต์เลย...ผมสังเกตเห็นความแปลกในตัวช่อมาลีหลายอย่างเช่น เวลากินอาหาร เธอจะยกมือไหว้ข้าวทุกครั้ง

 

1 เครื่องดักฟังราคา ผมเดาว่าเธอคงไหว้ขอบคุณชาวนาหรือแม่โพสพ เพราะผมเคยถามเธอ แต่เธอนิ่งเฉยไม่ตอบ จึงเก็บคำถามยัดเข้ากระเดือกตามเดิม...ต่อๆมาผมก็พบความอ่อนน้อมของเธอมากขึ้น เมื่อผ่านศาลพระพรหม หรือศาลเจ้าพ่อหลักเมือง เธอจะไหว้อย่างกุลสตรีที่อ่านสมบัติผู้ดีมากกว่าสองรอบ ผมคิดว่าคงเป็นเพราะเธอเขียนเรื่องผีมากไป เลยซึมเข้าเส้นเลือด ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ต้องถือสา เพราะมืคนบอกผมว่า“เลือดบา กับ เลือดสืลปีน นั้น ห่างกันแค1รั้วศรีกัญญากั้น”และผมเองก็ยังไหว้พระจันทร์ เนื่องจากกงผมก็มาจากเมืองจีนเหมือนก้นผมเคยชวนช่อมาลีมาที่ห้องพักของผม เธอก้ม ๆเงยๆมองดูทิศทางลม หันหน้าดูทางเดินเข้าห้องแถว(บ้านเช่า) แล้วทำหน้าไม่สบายใจ“มิน่าล่ะ เธอจึงไม่เจริญกว่านี้” ช่อมาลีว่า“นี่ก็เจริญแล้วนา...เมื่อก่อนเราไม่มีอารยธรรมกว่านี้อีก ตอนนี้เราพัฒนามากแล้วนะ ถึงจะหล่อแบบดั้งเดิมที่สกัดความเป็นลิงออกไปไม่หมดก็เถอะ” ผมพูดให้ตลกแต่ไม่ไต้ผล“ไม่ใช่...ที่งานเขียนเธอไม่ไปไหนเพราะอะไรรู้ไหม”เธอพูดจริงจัง ผมงงหนัก เธอจึงแถลงความ“เพราะประตูห้องเธอ ตรงกับทางเดิน มันเป็นทางรักเรื่อยเ!!เอย   ที่เจ้าที่เจ้าทางผีบ้านผีเรือนเดิน ไม่อย่างงั้นเธอไปโลดแล้ว”ช่อมาลีขุดคุ้ยความกลัวผีครั้งวนวานของผมให้ผุดขึ้นมา นี่ถ้าเธอบอกว่า ผมไม่เจริญเพราะผมขึ้เกียจผมจะไม่ว่าเลย เพราะมันจริง เธอไม่น่าเอาผีสางมายุ่งเกี่ยวกับชีวิตผมเลย ผ่าเถอะ...

 

2 เครื่องดักฟังระยะไกล ถ้าไม่คิดจะเอามาเป็นแม่ของลูกจะด่าย้อนตระกูลสักห้านาที...แต่ความรักที่ผมวาดด้วยใจ ก็บรรลัยด้วยความจริงเมื่อช่อมาลีชวนผมมาบ้านเธอ คืนหนึ่ง-เมื่อกรึ่มเหล้ากันมาพอท้วมๆ...เป็นบ้านสวนอยู่ฝังธนฯ ลงสองแถว แล้วต่อมอเตอร์ไซค์รับจ้างเข้าไปในสวน ทางเปลี่ยวจนผียังกลัวโดนจี้ ผมถามช่อมาลีว่า‘‘ไม่กลัวเหรอ” เธอถามว่า‘‘ผีหรือคน” ผมบอก“ทั้งสองอย่าง” เธอตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน และอ้างหลักฐานที่ผมเย็นทั่วไขลันหลัง เมื่อเธอล้วงเข้าไปในย่ามประจ้าด้ว“เรามีไอ้นี่”ไอ้นี่ของเธอคือมีดยาวคืบกว่า ๆ มันเหมือนภาพเหนือจริงที่ผู้หญิงด้วเล็ก ๆขาว ๆ หน้าตาจิ้มลิ้มควงมืดในมือด้ามยาว ให้ตายเถอะ...นี่เธอจะไปออกศึกถ้บวีรสตรีไทยยุคไหนกัน คุณหญิงจันทน์กับนางมก ก็สงบศึกสงครามเก้าทัพแล้ว ย่าโม เมืองโคราชก็ไล่ เจ้าอนุวงศ์กลับเวียงจันทร์จนกู่ไม่กลับ แด'ช่อมาลียังไม่รู้ถึงความรู้สึกของผมเธอบรรยายสรรพคุณต่อ พลางยื่นมืดมาเกือบชิดตาดำผม“เห็นไหม...ไม่ใช่มีดธรรมดา เราได้มาจากอาจารย์เขมร ท่านลงอักขระทั้งเล่มเลย อย่าว่าแด่คนเลย ผีเจอเข้าก็ไม่ได้เกิด’’ ผมร้องทันทีมีดหมอเธอพยักหน้าอย่างภูมิใจ แต่ผมขยัญหายไป ความหลังครั้งประสบกับ“ตาคง”กลับมาหลอนความรู้สึกอีกครั้งไม่เพียงเท่านี้ พอผมก้าวเข้าห้องเธอก็เห็นโต๊ะบูชาเทพเจ้าสาขาต่างๆที่สำคัญคือ ขวดน้ามัน'ยันทน็โส่ รักยม,กุมารทอง, นางพญาผมหอม, นางพญางิ้วดำ และนางกรักในอิริยาบถต่างๆ ผมขนหัวลุกโดยออโตเมดิก เมื่อช่อมาลีพึมพำกับลูกๆของเธอ“นี่เพื่อนของแม่เอง อย่าหลอก อย่ากลั่นแกล้งเขานะลูก เขามาดี ทำความรู้จักกันไว้ก่อน จันหลังเขามาจะได้ไม่ตกใจ คืนนี้ให้เขาอาศัยนอนด้วยคน แล้วอย่ามาล้อเขาล่ะลูก” แล้วเธอก็หันมาทางผม“ไม่บอกเค้าไม่ได้หรอก

 

อุปกรณ์ดักฟัง ซน ๆทั้งนั้น จะกินข้าวกินนี้ารักเรื่อยเรื่เอย(ไม่งอก) ก็ต้องเรียกกันทุกครั้งแหละ”ผมเดินแกมวิ่งออกจากบ้าน ข่อมาลี ต่อให้เธอสวยกว่า บ้ ย บวก ปรียานุช ก็เถอะ ผมทนไม่ได้ที่จะมีเมียโดยมีลูกติดทั้งที่ไม่ได้เป็นแม่ม่าย เพราะลูกๆ เธอล้วนแต่เป็นอริกับผมทั้งนั้น ที่สำคัญพวกนั้นไม่ใช่ “คน”...พอหมาหอนส่งท้ายผมอีกสองเฮือก ผมก็ออกวิ่งต้บแลบจากบ้านสวน ลืมเพลงร้กมนต์คาถาที่เคยมีต่อน้กเขียนสตรีผู้น่ารักชื่อ “ช่อมาลี” สิน...

 

เครื่องดักฟังจิ๋ว

Write a comment

Comments: 0